یک حقیقت مهم که باید حتما خاطرنشان کنم: انسان بدون تلاش می‌میرد. اگر شما یک ماه در رختخواب بمانید زخم بستر می‌گیرید. اگر مدتی مطالعه نکنید متوجه نقص در حافظه می‌شوید. اگر بدون لرزش چشم به نقطه‌ای ثابت خیره شوید بعد از مدتی کل تصویر را از دست خواهید داد. اگر چند روز در انفرادی به سر ببرید متوجه می‌شوید که چقدر تنوع برای زندگی لازم است. حتی اگر شش ماه به زبان مادری صحبت نکنید دچار لکنت و اختلال در زبان می‌شوید. فیزیولوژی انسان به شکلی طراحی شده که نیازمند تلاش دائمی است.

اگر خیلی کمال‌گرایی داشته باشید معمولا به سختی می‌توانید تصمیم بگیرید. زیرا همیشه به دنبال گزینه‌های بهتر هستید. اگر هم تصمیم بگیرید در اجرای آن به مشکل می‌خورید زیرا یک کمال‌گرا به بهترین چیزی که در ذهن دارد باید برسد و نه کمتر از آن.

شکست خوردن در ذات موفقیت است. این اصل اثبات شده است که تلاش بیشتر همیشه منجر به موفقیت بیشتر نمی‌شود و اتفاقا نرخ شکست را بیشتر می‌کند. اما رازی که همه به آن توجه ندارند این است که وقتی نرخ شکست بالا می‌رود، کیفیت موفقیت‌های بدست آمده نیز ارتقا پیدا می‌کند. برای مثال کودکی که تلاش می‌کند راه رفتن بیاموزد باید بارها زمین بخورد. اگر پس از اولین زمین خوردن و گریه کردن دیگر تلاشی نکند چیزی یاد نخواهد گرفت. اما پس از راه رفتن، اگر برای ژیمناستیک تمرین کند قطعا دفعات بیشتری زمین خواهد خورد و احتمالا خیلی محکم‌تر. در نهایت وقتی مهارتش را کامل کند توانایی یک ژیمناست خیلی بیشتر از کسی است که فقط راه می‌رود. این دو اصلا قابل مقایسه نیستند.

یکی از مهم‌ترین مهارت‌های اجتماعی برای هر تحصیل‌کرده قابلیت سخن گفتن در جمع است. این قابلیت تاثیر شگرفی بر موفقیت‌های شغلی و اجتماعی شما دارد و تعریف متفاوتی از شخصیت شما در اذهان نزدیکان و همکاران ایجاد می‌کند. خوشبختانه مهارتی کاملا اکتسابی است و با تمرین در آن حرفه‌ای خواهید شد. لازم نیست حتما سخنران شوید اما باید سخن گفتن را بیاموزید. ضمنا صرفا خوب سخن گفتن نیست که اهمیت دارد بلکه حرف‌های خوب زدن هم مهم است. این یادتان باشد.